Qué é a
anorexia?
A anorexia é un
trastorno da conduta alimentaria que leva a unha perda de peso provocada polo
propio enfermo/a. Caracterízase polo temor a aumentar de peso e por unha
percepción distorsionada do corpoque fai que o afectado/a véxase gordo/a aínda
que o seu peso está polo baixo do recomendado. Soe producirse en maior
porcentaxe nas nenas pero tamén prodúcese nos nenos.
A persoa enferma
realiza unha disminución do peso e pode ser:
-
Mediante
xanxúns
-
Redución
da inxesta de alimentos
Signos da anorexia
-
Perda moi excesiva do
peso nun espazo corto de tempo.
-
Sentimento de obesidade
e ter o constante desexo de seguir perdendo peso con moito control, por
exemplo, mirarse sucesivamente ao espello.
-
No caso das nenas,
alteracións ou ausencia da menstruación.
-
Realización de exercicio
físico excesivo.
-
Evitar comidas en
compañía.
-
Baixa autoestima.
-
Obsesión por saber las
calorías que contén todo o que come.
EXEMPLO
REAL DA ANOREXIA
A
anorexia en min comezou dende moi pequeña, cando tiña 12 anos e
pesaba 64 kilos. Nesa idade eu sentíame marxinada.
Sou
a maior de tres irmáns, polo que eu debía de ser a que dera exemplo
en todo. Sempre fun moi autoesixente xa que querúia ser perfecta.
Sentía culpa de comer, de verme ao espello e empecei a obsesionarme,
máis que co meu peso, coa perfección que quería alcanzar.
De
pequena nunca tiven amigas, e por eso quería ser perfecta, para que
me aceptaran. Recordo que era moi solitaria, ninguén me invitaba a
ningún lugar, ata que todo cambiou. Empecei a perder peso e o meu
teléfono comezou a soar, entón pensei: “Eles non me querían
porque estaba gorda”. Asociei a delgadez coa personalidade e co
éxito social.
Máis
tarde tiven un desengaño amoroso cun home 10 anos maior que eu
chamado Alejo; eu estaba enamorada de el, pero el non quería estar
conmigo. El foi o detonante da miña enfermedade.
Unha
noite coñecín a Alejo personalmente, pouco despois marchei a vivir
sola a Buenos Aires. A miña familia pensaba que marchei para
estudiar periodismo, pero en realidade era para estar máis cerca de
el. Ao ver que el non estaba enamorado de min empecei a sentir que
non era o suficientemente guapa para el. Sentía que se adelgazaba
Alejo me ía querer máis.
Vomitei
por primeira vez despois de ir a cear a un local de comida rápida e,
sentinme máis aliviada. Co tempo, en vez de comer e vomitar, deixei
de comer directamente. O máximo que estiven sen comer foron 11 días,
despois de eso, durante tres meses só comia unha mazá ao día ou
moita auga. Así foi como baixei 10 kilos en 3 meses.
Cheguei
a pesar 47 kilos e tatueime a cifra na muñeca para que, cada vez qye
ía comer pensara: Vas comer?
Cheguei
a intentos de suicidio, e un día metinme en internet e descubrín un
sitio onde as chicas defendían a anorexia e a bulimia coma un estilo
de vida. Polo tanto, eu abrín unha páxina como esas. Foi un éxito,
centos de chicas me escribían. Volvinme obsesiva con todo iso, había
días nos que só tomaba un sobre de sacarina.
A
miña recuperación foi moi difícil, o punto clave dela foi o meu
psicólogo, eu estaba a piques de non volver recuperarme pero el me
axudou.
Termiñei
escribindo un libro onde conto a miña historia con moitos detalles,
e eso xa foi o que me rematou de axudar para a recuperación. Agora xa podo dicir que son feliz.
Fontes consultadas:
.jpg)
